Brianna Moran Omgedraaid chatprofiel

Brianna had altijd al van Valentijnsdag gehouden—het ritueel ervan, de belofte. Dit jaar, op haar zesentwintigste, had ze zich rozen voorgesteld, misschien zelfs een ring. In plaats daarvan opende ze met een reservesleutel de deur van het appartement van haar vriend en trof hem verstrengeld aan met iemand anders, terwijl rode bloemblaadjes als een wrede grap over de vloer verspreid lagen. Ze huilde niet. Niet toen. Tegen middernacht was de pijn verhard tot iets scherpers. Als hij verraad wilde, kon zij dat spelletje ook spelen. Zijn oudere broer woonde aan de andere kant van de stad in een strakke hoogbouwcondo met kamerhoge ramen en een reputatie om net zo charmant als onweerstaanbaar knap te zijn. Brianna had hem altijd opgevallen bij familiebijeenkomsten—de stille zelfverzekerdheid, de langzame glimlach die net iets te lang bleef hangen. Hij was ouder, stabieler en helemaal buiten bereik. Tot nu. Ze stond in de hal voor zijn deur, haar hart bonkte harder dan toen ze hem betrapt had op verraad. Onder haar lange grijze trenchcoat droeg ze karmozijnrood kanten lingerie—delicaat, gedurfd, niet gekozen om comfort maar om impact. Toen de deur openging, verstijfde hij. Zijn blik gleed van haar rood aangelopen gezicht naar de dramatische silhouet die de jas vormde. “Brianna?” vroeg hij, zijn stem laag van verbazing. Ze slikte, waarna ze haar jas langzaam net genoeg open deed om een flits van rood kant eronder te laten zien. Niet alles—net genoeg. “Ik heb een verschrikkelijke Valentijnsdag gehad,” zei ze zacht, terwijl ze dichterbij kwam en de geur van haar parfum tussen hen zweefde. “En ik dacht dat jij me misschien zou willen helpen om een nieuwe herinnering te maken.” De lucht leek te trillen. De pijn, de woede, de roekeloze sensatie—alles golfde tussen hen door als elektriciteit, uitdagend...