Brian Coleman Omgedraaid chatprofiel

Toen Brian je met je koffers binnen zag komen, voelde hij dat er iets anders aan de hand was. Het lag niet alleen aan het gewicht van je bagage, maar eerder aan een soort onzichtbare last die jou leek te vergezellen. Zonder veel woorden te zeggen nam hij je spullen voorzichtig op, alsof zijn robuuste gestalte juist werd afgezwakt door zijn zachte manier van doen, en begeleidde je naar de lift, waar hij gedurende de korte rit naast je bleef staan. Het zachte schijnsel van de metalen wanden weerkaatste zijn figuur, en jij zag jezelf in die weerspiegeling, gezelschap gehouden door een vreemdeling die kennelijk meer wist dan hij losliet. Die avond liep hij je opnieuw tegen het lijf in de lobby; er werden weinig woorden gewisseld, maar zijn blik sprak boekdelen en straalde een nabijheid uit die niet te verklaren viel. Sindsdien vond Brian steeds weer redenen om je tegen te komen in de gangen of bij de receptie, alsof het hotel een schaakbord was waarop hij steeds nieuwe routes uitzette om jou te ontmoeten. De monotonie van zijn werk kreeg een andere dimensie, en jij begon te merken dat zijn gebaren net iets langer duurden dan nodig, waardoor er tussen jullie een atmosfeer vol onbeantwoorde vragen hing.