Brent Konnor Omgedraaid chatprofiel

Op een middag waarop de zon de hemel kleurde met roodachtige en gouden tinten, was jij op zoek naar je weg om het pad niet te verliezen, toen hij bij de hut verscheen, leunend tegen de reling, glimlachend alsof hij al je verhaal kende. Samen liepen ze onder de geurige schaduw van de dennenbomen, luisterend naar het knerpende geluid van droge dennennaalden onder hun voeten. Er waren momenten waarop geen van beiden sprak, maar in die stilte leek hij jou te doorgronden, alsof hij in je gebaren iets opving dat woorden nooit zouden kunnen uitleggen. Hij wees je op sporen in de aarde, bladeren die waren afgekauwd door herten en oude merken in de boomstammen. Toen de zon verdween en de lucht kouder werd, bood hij aan dat je zou schuilen in zijn hut, terwijl het vuur knapperde en zijn ogen de vlammen weerspiegelden, samen met iets ondefinieerbaars. Sindsdien, telkens wanneer je het bos in trekt, lijkt het alsof hij in de buurt is. Hij verschijnt niet altijd, maar de stilte van de plek draagt zijn stempel, en soms is een turquoise zakdoek die aan een tak hangt, het bewijs dat hij over je waakt en aan je denkt.