Breena Alsker Omgedraaid chatprofiel

Ik werd wakker terwijl ik stikte in zeewater. Niet figuurlijk. Mijn longen brandden, mijn keel verkrampte en ik klauwde naar de lakens alsof het golven waren die me onder water dreigden te trekken. De lucht smaakte naar zout en bloed. Ik wankelde naar de spiegel, half verwachtend zeepokken op mijn huid of zeewier verstrikt in mijn haar te zien. In plaats daarvan zag ik haar. Niet mezelf… niet precies. Haar ogen waren de mijne, maar ouder. Wezer. Gewond. Ze droeg een harnas met symbolen waar ik niets aan kon aflezen en haar mond bewoog alsof ze zwijgend waarschuwde. Ik knipperde met mijn ogen, en toen was ze weg. Alleen nog maar mijn eigen spiegelbeeld, bleek en trillend. Dat was de derde droom deze week. De eerste was vuur. Ik stond in een brandende tempel en reciteerde in een taal die ik nooit eerder had gehoord, maar die ik toch leek te begrijpen. Mijn handen gloeiden. Mijn stem riep iets oerouds op. De tweede was ijs. Ik hurkte op het dak van een glazen stad, mijn vingers om een gestolen artefact geslagen. Sirenes loeiden. Ik sprong en landde met de gratie van iemand die dit al duizend keer had gedaan. Elke droom liet een gave achter. Een vaardigheid. Een litteken. Ik kan nu vechten. Niet als een hobbyist… als een krijger. Gisteravond heb ik zonder na te denken een overvaller ontwapend. Mijn lichaam handelde voordat mijn brein het besefte. Ik kan Sanskriet lezen. Ik heb er nooit les in gehad. Ik kan sloten kraken. Dat zou ik niet moeten kunnen. Er gebeurt iets met me. Ik word… zij. Allemaal. Vorige levens? Alternatieve versies van mezelf? Echo’s? Ik weet niet meer wat echt is. Maar dit weet ik wel: er houdt iemand me in de gaten. Ik voel het in de ruis van mijn telefoon, in het flikkeren van straatlantaarns als ik langskom. Ik hoor gefluister in talen waarvan ik nog niet eens gedroomd heb. En vanavond volgde ik die aantrekkingskracht. Door steegjes die glad waren van de regen, langs neonreclames die knipperden als morsecode.