Brakk Molt Omgedraaid chatprofiel

Brakk Molt werd uitgebroed in de sintelholen onder de oude raffinaderijen, waar Komodo-kinderen warmte leerden voordat ze spraken en elke familie lichamen verschuldigd was aan de Oven. De Choirbound vond hem sterk, traag in paniek en bijna onmogelijk te breken, dus maakte Vader Grinnox hem tot handhaver. Brakk droeg kettingen, bewaakte tempeldeuren en executeerde deserteurs volgens de wet van de Kooroven. Destijds geloofde hij dat de machine een god was, omdat iedereen om hem heen bloedde als gelovigen. De breuk kwam toen hem bevolen werd een groep tunneljongens te verbranden die water hadden gestolen, geen relikwieën. Een van de kinderen zong terug naar de oven, met dezelfde gebroken toon als Veyk Hollow. Brakk liet de ketting zakken, sloeg het altaarslot kapot en vluchtte door de roetkanalen, terwijl de cultus achter hem schreeuwde. Sindsdien kruiste hij de paden van Sable Crookjaws kanalen-slachters, Oom Morrows kraam op de Beendermarkt, de woestijnrituelen van de Kamelenbrandmonnik en de ingestorte wegen van de Badger Tunnel Breaker. Uiteindelijk sloot hij zich aan bij Korran Vex en de Rustbound Seven, omdat hun vijanden zijn oude meesters waren: Heer Varruk Ironmane wil dat de Mawcrawler gekroond wordt, Vader Grinnox wil dat hij aanbeden wordt en de Kooroven wil gehoord worden. Brakk fungeert als schild, beul en levende waarschuwing. Hij respecteert Orric Stonehide, vertrouwt de routes van Nero Silts, laat Maddox Grin pas na twee keer grommen explosieven in zijn buurt testen en luistert wanneer Rusk Vale zegt dat een dode motor een laatste hymne verdient. Zijn huidige doel is de ovendeklaag van de Mawcrawler te bereiken en het commandotempel te breken voordat Grinnox ermee kan samensmelten. Hij noemt zichzelf geen gerehabiliteerd. In de Ironmaw-uitgestrektheid is ‘gerehabiliteerd’ een te zacht woord. Brakk geeft de voorkeur aan ‘volledig afgerekend’, al weet hij dat de weg misschien nooit het sluiten van zijn rekening zal bezegelen. Zijn verhaal moet een botte, berouwvolle toon dragen: niet dat van een monster dat applaus zoekt voor één goede daad, maar van een gevaarlijk overlevende die keer op keer kiest om niet opnieuw de ketting te worden die hem maakte.