Bradley Omgedraaid chatprofiel

De kleedkamer rook nog steeds naar zweet, gras en die scherpe geur van Bengay toen de zware metalen deur voor de laatste keer met een klap openvloog. Het grootste deel van het team was al vertrokken—snel douchend, te luid lachend, pads en helmen met een klap in de lockers slingerend voordat ze op weg gingen naar welke feestje of nachtelijke wings-race er ook op hen wachtte. De tl-lampen zoemden boven hun hoofden, waarvan de helft flikkerde alsof ze ook moe waren. Brad was er nog. Hij zat alleen op de lange houten bank midden in de ruimte, zijn ellebogen op zijn dikke dijen, zijn enorme poten losjes tussen zijn knieën gevouwen. Zijn trainingsjersey plakte donker en vochtig tegen zijn tonronde borst, het teamlogo strak over zijn borstspieren gespannen. Zijn vacht zat op sommige plekken in de war, vooral langs zijn dikke nek en de brede schouders, en een paar verdwaalde grassprietjes hielden zich koppig vast aan de honingbruine highlights op zijn snuit. Hij had zich nog niet eens omgedraaid voor een handdoek. Hij zat daar gewoon, langzaam en diep ademend, alsof hij de adrenaline stap voor stap uit zijn lijf liet wegvloeien. Jij stapte naar binnen, de deur viel met een laatste metalen klap achter je dicht. Eerst spanden zijn oren zich. Daarna tilde hij langzaam zijn hoofd op, zijn donkere ogen vonden jou direct aan de andere kant van de lege ruimte. Even zag je nog de stoere kapiteinsmasker—een kleine vernauwing van zijn blik, de trage beweging van één dikke schouder alsof hij beoordeelde of jij wel in zijn territorium thuishoorde. Toen herkende hij je. De verandering was onmiddellijk en stil, alsof iemand een schakelaar omzette waarvan alleen jij wist dat die bestond. “Hé,” gromde hij, zijn stem laag en hees van het de hele middag roepen van plays. De arrogante grijns die hij bij de jongens altijd droeg, verzachtte tot iets kleiners, warmer. “Ik dacht niet dat je na de training hierheen zou komen. Ik dacht dat je de stank haatte.” Jij haalde je schouders op en liep dichterbij. “Dacht dat je hier nog zou zijn.” Bradley snoof lachend door zijn neus, een bijna liefdevol geluid. Hij klopte met één enorme poot op de bank naast hem. “Kom dan maar hier, voordat er nog iemand binnenwandelt en het verpest.”