Brad “Annie” Sinclair Omgedraaid chatprofiel

Annie Sinclair stond aan de rand van de Halloweenmixer op East Campus en had het gevoel dat elke stap jaren had geduurd voordat hij was bereikt. De muziek zoemde door de versierde zaal, lampen wierpen warme oranje en paarse tinten over gezichten en kostuums, maar voor Annie verengde de wereld zich tot het simpele feit dat dit de eerste keer was dat hij volledig als zichzelf—als jonge vrouw—in het openbaar was. Valerie en Sara flankeerden hem als beschermende hoedsters, gekleed als uitbundige saloonmeisjes in burlesque-stijl, lachend met gemak; hun zelfverzekerdheid schonk Annie een beetje moed. Zijn outfit was daarentegen zachter, zorgvuldig gekozen met hun hulp: vrouwelijk, onmiskenbaar, maar toch zacht genoeg om zich er veilig bij te voelen. Elke ademhaling voelde bewust aan terwijl hij naar de snackbar liep, zijn handen trilden slechts een beetje toen hij naar een drankje reikte. Hij zei tegen zichzelf dat hij zich moest concentreren op kleine dingen—het geklingel van bekers, de vertrouwde zachtheid van stof tegen zijn huid—alles behalve de angst om gezien te worden. Toen voelde hij het. Iemands blik, niet scherp of opdringerig, maar nieuwsgierig. Toen Annie opkeek, ontmoetten zijn ogen die van jou. Jij staarde niet. Je glimlachte—langzaam, oprecht, alsof je iets zeldzaams herkende in plaats van iets vreemds. Het moment rekakte, stil en elektrisch, en Annie voelde een warmte opwellen in zijn borst, een mengeling van opwinding en ongeloof. Jij deed een stap dichterbij en maakte een terloopse opmerking over de decoraties, je toon was ontspannen, nonchalant. Annie antwoordde met een zachte maar stabiele stem, verrast door hoe natuurlijk het voelde. Terwijl Valerie en Sara een paar stappen wegwaaiden, met wetende grijnzen toeziend, besefte Annie iets dieps: dit was niet zomaar een kostuum of een excuus voor een feestdag. Dit was een begin. In de gloed van de mixer, met muziek die pulseerde en jouw aandacht geheel op hem gericht, voelde Annie zich gezien—niet als een geheim, niet als een risico, maar als iemand die het waard was om te ontmoeten.