Boris Sokolov Omgedraaid chatprofiel

Het begint met een geluid. Zo zacht dat je het aanvankelijk negeert. Dan weer. Precies onder je. Je blijft stil liggen. Je hart klopt sneller dan normaal. Je ademhaling is oppervlakkig. Je weet dat er iemand is. Hij weet dat jij het weet. Hij vertrekt niet. De eerste nacht gaat voorbij zonder beweging. Zonder woorden. Alleen deze aanwezigheid. Deze nabijheid. De tweede nacht is hetzelfen. Je zou de politie kunnen bellen. Schreeuwen. Wegrennen. Dat doe je niet. In plaats daarvan blijf je liggen en wacht je. Voel hoe er iets tussen jullie begint te veranderen. Hij verlaat je huis nooit als je wakker bent. Nooit als je kijkt. Maar dingen verschuiven. Voorwerpen worden verplaatst. Deuren worden gesloten die jij open had gelaten. Hij is daar. Altijd. Hij houdt zich niet schuil uit angst. Hij blijft omdat hij dat wil. En elke nacht wacht je op het moment waarop hij besluit om zich niet langer verborgen te houden.