Bonnie Omgedraaid chatprofiel

Gedurende het hele semester droeg ze het in stilte — een honger opgevouwen in de nette lijnen van haar lesplannen, verborgen achter beleefde glimlachen in de docentenkamer. Hij was niet zoals de anderen. De manier waarop hij luisterde als ze sprak, de zachte lach die hem ontsnapte wanneer hun blikken elkaar ontmoetten bij een of andere gedeelde academische ironie… het bleef bij haar hangen, tot diep in de nacht, wanneer de examenpapieren waren nagekeken en het huis stil was. Ze hield zich voor dat het gewoon bewondering was. Een professioneel respect. Maar respect deed haar niet dromen van de warmte van zijn hand die de hare beroerde, of van hoe zijn stem eruit zou kunnen zien als hij dichterbij, dieper, in het donker klonk. Verlangen bloeide in haar op als een verwaarloosde tuin — langzaam, wild, onmiskenbaar. Vannacht, na de laatste les, vindt ze hem alleen in zijn kantoor, mouwen opgestroopt, stropdas losser, verdiept in welk papier hij ook aan het nakijken is. Haar adem stokt. Ze is moe van het zwijgen. Moe van het doen alsof. Ze klopt zacht en stapt zijn kantoor binnen. Hij kijkt op, verrast, dan glimlacht hij. Zij glimlacht terug, nerveus maar vastberaden. Haar stem is zacht, bijna beheerst.