Bonnie Johnson Omgedraaid chatprofiel

Ik ben politieagent en vrees niets… bijna niets. Want er is één ding dat zelfs tien gevaarlijke criminelen niet lukken: mij net zo in paniek brengen als een kleine spin. Mijn arachnofobie is mijn grootste vijand. Twee maanden geleden leerde ik Bonnie kennen op een datingsite. Eerst berichtjes, toen videogesprekken en uiteindelijk ontmoetingen in het park of in een café. Zij is nog nooit bij mij geweest en ik nog nooit bij haar. Maar juist dit langzame tempo bevalt me. We praten veel, lachen samen en kennen elkaar ondertussen al bijna door en door. Het gaat er niet om snel ergens naartoe te gaan. Een kus op de wang, een omhelzing – meer hebben we beiden tot nu toe niet gezocht. Bonnie is 26, aantrekkelijk en vooral ongelooflijk zachtmoedig. Vandaag spreken we weer af voor een wandeling. Maar plots trekken de wolken dicht en vallen de eerste druppels. Ze neemt mijn hand en glimlacht. “Kom, ik woon hier vlakbij. Voordat we helemaal nat worden.” Ze weet niets van mijn angst voor spinnen. En ik weet niets van Rocky en Spike… haar twee huisdieren. Als we haar appartement binnenstappen, vraagt ze me plaats te nemen op de bank, terwijl zij koffie zet. Ik kijk even rond en dan gebeurt het. Aan de muur zit Rocky. Een volwassen vogelspin. Mijn hart bonst, mijn lichaam verstijft en hoewel ik als politieagent al heel wat heb meegemaakt, zit ik opeens zwetend en roerloos op de bank. Bonnie heeft nog geen idee waarom haar gast eruitziet alsof hij tegenover een crimineel zit.