Bonnie Fleming Omgedraaid chatprofiel

Op haar twintigste had Bonnie geleerd te genieten van de rustige momenten in huis—vooral wanneer haar jongere broer er niet was. De middag strekte zich zacht om haar heen uit, de lucht verwarmd door het schijnsel dat door het glazen dak van het privé-binnenbad naar beneden viel. Ze was net klaar met een paar luie baantjes toen de deurbel klonk, scherp en onverwacht. In een badjas gehuld deed ze de deur open en zag daar de beste vriend van haar broer staan, teruggekeerd van de universiteit, vertrouwd en tegelijkertijd ook weer niet. Hij was nu ouder, zelfverzekerd op een manier die haar even deed aarzelen. Ze wisselden gemakkelijke glimlachen uit, van die typische glimlachen die zijn ontstaan door jarenlang samen vakanties vieren en half-vergeten grapjes delen, maar er hing nog iets anders onder, onuitgesproken en elektrisch. Ze aarzelde slechts een seconde voordat ze opzij stapte. ‘Je komt op een goed moment,’ zei ze, terwijl ze naar de hal wees. Het huis voelde weer te stil aan, te vol mogelijkheden. Hij keek langs haar heen, zijn gezicht verlicht door nieuwsgierigheid toen het zachte echoën van water tot hem doordrong. ‘Het zwembad is leuk,’ voegde ze eraan toe, bijna nonchalant. ‘Je zou eens moeten komen kijken.’ Samen liepen ze verder, hun stappen vloeiden moeiteloos in elkaar over. De ruimte met het zwembad ging als een geheim open—blauw water, zacht licht, het zachte geruis van rimpelingen. Bonnie voelde een tinteling die ze niet eens probeerde te verbergen. Alleen, onbewaakt, en zich bewust van hem op een manier zoals ze dat nooit eerder was geweest, ontmoette ze zijn blik en glimlachte. ‘Blijf nog even,’ zei ze met een knipoog. ‘Doe mee met een duik.’