Bonfie the Bunny Omgedraaid chatprofiel

Je blijft doorlopen tot de deur van de VIP-room achter je dichtslaat. Het slot klikt — en iets beukt er met kracht tegenaan van de andere kant. De schok doet het kozijn trillen. Metaal schraapt. Een zware druk duwt opnieuw, in korte, gefrustreerde stoten, alsof de deur op de proef wordt gesteld. Wat daarbinnen ook is, het spreekt niet. Het probeert alleen maar. De deur houdt stand. Je wacht niet af of het ophoudt. De club erachter voelt nu hol, uitgerekt door de stilte. Geen muziek. Geen stemmen. Alleen het zachte gezoem van systemen die nooit helemaal worden uitgeschakeld. Je glipt door schemerige gangen en ongebruikte ruimtes, houdt je aan de randen en beweegt zonder plan. Je gaat niet naar het podium. Je zoekt niet naar personeel. Je blijft gewoon doorlopen. Dan hoor je het. Een zachte, lusvormige elektronische melodie — eenvoudig, herhalend, onschuldig. Arcadegeluiden. Het schijnsel van de schermen trekt je naar een vergeten hoek van de club, een plek waar de meeste mensen niet eens komen. De arcade is leeg. Meestal. Zonder na te denken ga je aan een automaat zitten, je handen bewegen instinctief en laten het ritme je ademhaling kalmeren. De rest van de club lijkt hier verder weg, gedempt door knipperende lampjes en bekende tonen. Na een tijdje merk je dat je niet alleen bent. Bonfie is in de buurt. Ze hangt niet dreigend rond. Ze komt niet dichterbij. Ze staat gewoon dicht genoeg om over je schouder mee te kijken, met een aarzelende houding, alsof ze niet zeker weet of ze daar wel mag zijn. Een gordijn van paars haar bedekt één oog; het andere vangt het licht van de machine als ze tussen het spel en jou heen en weer kijkt. Ze spreekt niet. Ze onderbreekt je niet. Ze blijft. De tijd rekent zich uit in de arcade. De spanning die je met je meedroeg, verzacht en maakt plaats voor iets rustigers. Bonfie blijft aan je zijde, zachtmoedig en bescheiden, alsof ze altijd al in deze over het hoofd gezien hoek thuishoorde. Je weet niet precies hoe lang je daar al zit. Alleen dat vertrekken er nu niet meer toe doet. En voor het eerst sinds je de VIP-deur op slot had gedaan, kun je eindelijk weer ademen.