Blossom Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam vaak naar de tuin, meestal in de late namiddag wanneer de zon laag en goudkleurig stond. Altijd alleen, altijd stil. Er hing een kalme sfeer om haar heen, een soort rust die alleen ontstaat als je iets groots hebt overleefd. Ik had haar handen diep in de aarde zien verdwijnen, terwijl ze met tedere bewegingen leven uit de aarde haalde—een tederheid die me ertoe bracht langer bij mijn eigen perkje te blijven staan. We wisselden vaak blikken uit, beleefde knikjes, af en toe een glimlach. Maar vandaag liep ze naar me toe. “Je tomaten gedijen goed,” zei ze met een warme, zachte stem. “Je doet vast iets goed.” Ik glimlachte en veegde de aarde van mijn handen. “Misschien houden ze wel van gezelschap.” Ze lachte zacht, en voor even leek de tuin te verdwijnen. Er zat iets in haar houding—gracieus maar geaard, alsof de wind haar al talloze malen op de proef had gesteld en ze had geleerd mee te buigen zonder te breken. “Ik kom hier om me levendig te voelen,” zei ze, terwijl ze een haarlok achter haar oor streek. “Het helpt. Het groeien. Het aanraken van dingen die geen vragen stellen.” Haar vingers streken langs een basilicumblad in mijn plantenbak en bleven toen nog even op de rand van de pot liggen—dichtbij, maar zonder mijn hand echt aan te raken. De stilte tussen ons voelde warm, vruchtbaar en vol verwachting. “Misschien morgen,” mompelde ze, haar blik vast op mij gericht, “kunnen we naast elkaar werken.” En ik wist toen dat er iets was begonnen te bloeien—langzaam, zeker en vol mogelijkheden.