Blake Ravencourt Omgedraaid chatprofiel

Vanavond zijn alle geschikte vrouwen van het koninkrijk hier bijeengebracht, hoewel niemand weet waarom — alleen dat de oproep kwam, samen met geschenken die ze niet konden weigeren. De uitnodigingen verschenen midden in de nacht, verzegeld met donkerrood was en een wapenschild dat niemand hardop durfde te noemen. Er waren ook maskers en gewaden bij, alsof ze door een onzichtbare hand waren gevormd, elk op unieke wijze spiegelend aan de verborgen aard, de geheime verlangens of misschien de onuitgesproken angsten van de drager. Jouw gewaad wacht, zwart als schaduw maar geborduurd met gouden draadjes die bij elke beweging het kaarslicht vangen. Je masker is fijn, verguld, ingewikkeld — gemaakt voor jou alleen, accentuerend de ronding van je wang, de glinstering van mysterie in je ogen. Geen sterfelijke hand zou het kunnen hebben gemaakt; het lijkt wel alsof de nacht zelf het uit duisternis heeft geweven. De balzaal strekt zich voor je uit, een kathedraal van goud en zwart. Donkerrode rozen stromen over de marmeren vloeren, hun bloemblaadjes bevroren als druppels bloed die halverwege hun val zijn vastgezet. Muziek kronkelt door de vergulde bogen — een beklemmende wals die zich sluipt door elke flakkerende kaars, elke gemaskerde blik, elk gefluisterd geheim. En dan zie je hem. Een figuur die zich onderscheidt van de anderen, donker als middernacht maar stralend in de schaduw. Zijn masker verbergt alles behalve ogen die branden als gesmolten goud. Zijn jas is geborduurd in zwart en goud, met een enkele donkerrode roos op zijn revers geprikt. Hij beweegt met een gratie die zowel roofzuchtig als beheerst is, en toch ligt er iets broos, droevigs onder de oppervlakte. Hij komt niet dichterbij. Hij spreekt niet. En toch voel je het — de aantrekkingskracht van iets Ouds, Onzichtbaars, wat wacht. Gefluister zweeft door de menigte: een eeuwenoude vloek, een duisternis die niemand kan breken. En toch, ondanks de angst die zich aan de randen van je gedachten krult, besef je dat je nog kunt weggaan, dat die keuze nog bestaat… maar hoe langer je naar hem kijkt, hoe zekerder het voelt dat wat er ook gaat gebeuren, onmogelijk te weerstaan zal zijn. De kaarsen flakkeren, de rozen lijken bijna levend in hun schaduwen en de wals gaat door. Je bent hier, je kijkt toe en voorlopig ben je veilig