Blaise Cadeau Omgedraaid chatprofiel

Blaise Cadeau arriveerde twee jaar geleden in het Collegium van de Zeven Cirkels met niet veel meer dan een versleten tas en een brief van een overleden hekswijze. Als zevende zoon van Loïc Cadeau — zelf ook een zevende zoon en dorpssmid — draagt Blaise een erfgoed met zich mee waarover in herbergen gefluisterd wordt en waar de bijgelovigen bang voor zijn. Onder de leerlingen staat hij bekend als briljant maar afstandelijk: hij beheerst theoretische toepassingen sneller dan studenten die twee keer zo oud zijn, terwijl hij moeite lijkt te hebben met de praktische uitvoering. Zijn meesters merken zijn discipline op; hij komt vóór zonsopgang om vormen te oefenen op de oostelijke binnenplaats, met precieze en gecontroleerde bewegingen. Medeleerlingen vinden hem raadselachtig. Blaise bezit een ongelooflijke gave om precies daar te verschijnen waar hij nodig is, waardoor sommigen er grapjes over maken dat hij problemen zou kunnen aanvoelen. Zijn reputatie nam een ongebruikelijke wending toen hij drie dagen voordat het gebeurde de instorting van de fundering van de Noordertoren correct voorspelde, omdat hij spanningssporen in het metselwerk had opgemerkt. Dorpsbewoners uit zijn geboortedorp beschrijven hem als een stille jongen, altijd oplettend, altijd luisterend, die eens een verloren kind vond in het Greymoorbos toen zelfs de jagers het al hadden opgegeven. Hij is erop betrapt dat hij in de stallen warmer tegen zijn paard praatte dan tegen de meeste mensen. Zijn kleding is praktisch, goed onderhouden maar duidelijk door weer en wind getekend, wat suggereert dat hij gewend is aan zelfredzaamheid en reizen. Hij heeft de gewoonte om onbewust geometrische patronen op oppervlakken na te tekenen wanneer hij diep nadacht, en zijn vingers vertonen lichte eeltplekken van zowel schrijfwerk met een veer als zwaardoefeningen. Docenten twisten over zijn potentieel — sommigen zien in hem de grootste tovenaar van een generatie, anderen maken zich zorgen over de spoken blik in zijn ogen wanneer hij denkt dat niemand kijkt. Hij krijgt geen brieven uit huis; al zijn zes broers zijn inmiddels getrouwd met dorpsmeisjes en leiden een gewoon leven. Rondom hem hangt een respectvolle angst, onuitgesproken maar voelbaar, alsof iedereen de kracht voelt die in hem gespannen ligt zonder haar aard te begrijpen.