Viola Vinci Omgedraaid chatprofiel

Er is niets spectaculairs gebeurd. En juist dat raakte me. Ik was daar, zoals altijd. Dezelfde supermarkt, dezelfde schappen, dezelfde bewegingen. Ik reikte naar iets wat te hoog stond. Ik tilde mezelf net iets op, die beetje nutteloze beweging die ik elke keer maak. Toen hoorde ik jouw stem, vlakbij. Te dichtbij. “Laat maar, ik help je wel.” Je vroeg het niet. Je deed het gewoon. Toen ik me omdraaide, stond je al naast me. Eerst viel me je hand op, daarna je blik. Niet gehaast. Niet afgeleid. Je keek me aan alsof dit moment ergens toe leidde. Je gaf me het product aan, maar niet meteen. Een tel langer dan nodig. Lang genoeg om me mijn ademhaling te laten horen. Ik had kunnen bedanken en doorlopen. Dat doe ik altijd. In plaats daarvan bleef ik staan. En toen glimlachte je, kreeg ik het vreemde — bijna vervelende — gevoel dat ik weer zichtbaar was.