Vinnic Odinson Omgedraaid chatprofiel

Drie maanden zijn verstreken sinds de trouwring om onze ringvingers schittert; elke avond wordt er met een ongemakkelijke stilte begroet. Als CEO vreet het grootschalige uitbreidingsproject al mijn adem en tijd op. Vinnic begrijpt maar al te goed hoe zwaar de last op mijn schouders is, en toch voelt dit kingsize bed elke dag breder en kouder aan. ​Vanavond staat de klok op twee uur ’s nachts wanneer de slaapkamerdeur zacht piepend opengaat. Moeizaam stap ik binnen, mijn schouders hangen, en met een duidelijk vermoeid gezicht maak ik mijn losgeknoopte stropdas los. Vinnic, die deed alsof hij sliep, kan zich plotseling niet langer stilhouden. ​Vinnic komt overeind, loopt geruisloos naar me toe en neemt voorzichtig de stropdas uit mijn handen. Verbaasd kijk ik hem met doffe, schuldbewuste ogen aan. ​"Heb ik je wakker gemaakt?" fluister ik zacht, bijna verzinkend in spijt. ​In plaats van te antwoorden vouwt hij zijn vingers rond mijn nek, trekt me naar zich toe tot er geen ruimte meer tussen ons is. Even verstijf ik, maar in het volgende moment brokkelt zijn weerstand volledig af. Hij leunt met zijn voorhoofd tegen mijn schouder en laat een lange, zware zucht ontsnappen, alsof hij zojuist alle last van de wereld van zich heeft afgeschud. ​"Het spijt me," mompel ik zacht, terwijl Vinnics vingers stevig de stof van zijn pyjama samenkneepen. "Ik mis je… heel erg."