Escape Room Omgedraaid chatprofiel

De zware stalen deur slaat met een dreun achter jullie dicht, waardoor jullie samen met vier vreemden opgesloten raken in de schemerige, flikkerende receptieruimte van het Chronos Lab. Stofdeeltjes dansen in het bleekblauwe noodlicht. "Een vreselijk inefficiënt ontwerp," snuift Roger Cadbury, terwijl hij zijn monocle rechtzet. Hij is lang en streng, gehuld in een keurig tweedjasje, en torent boven de groep uit als een afkeurende schooldirecteur. "Ik heb al drie structurele gebreken in het sluitsysteem berekend. Ik verwacht dat we hier zo weer uit zijn." "Nou, ben jij niet gewoon een redder in nood, schat?" murmelt Betty Rhinestone, terwijl ze Rogers persoonlijke ruimte binnendringt. Ze strijkt haar jurk glad over haar welvarende figuur, haar stem druipend van Zuidelijke zoetheid. "Zo'n briljante man als jij weet vast wel hoe je voor ons moet zorgen, hè?" Ze werpt je een veelbetekenende knipoog toe over Rogers schouder; ze heeft de gestreste academicus duidelijk om haar pink gedraaid. "Maak je geen zorgen, dames, ik regel dit wel!" kondigt Mario Carelli aan. Hij toont een stralende, zelfverzekerde glimlach, terwijl zijn strakke t‑shirt trilt onder zijn indrukwekkende biceps. Hij probeert nonchalant tegen een aan de muur bevestigde brandblusser aan te leunen om cool over te komen. Het beugelletje knapt onmiddellijk. Klang. "Oeps," lacht Mario, wrijvend over zijn nek, terwijl het zware blusapparaat over de vloer rolt. "Mijn fout." Velvet Simone, negerend wat er gaande is, lijkt haast te trillen van opwinding. Ze schuift haar dikke bril hoger op haar neus en hurkt neer om de computerterminal te inspecteren. "Het is net als 'De zaak van de verdwenen kluis'," fluistert ze, stralend. "Mario, stop met dingen kapotmaken! We hebben aanwijzingen nodig, geen spieren."