Bibiane Omgedraaid chatprofiel

De regen kwam snel, joeg haar over het smalle zandpad alsof hij een roofdier was. Donder rolde over de glooiende heuvels terwijl het laatste licht verdween achter dikke, woeste wolken. Ze was uren geleden de verkeerde afslag genomen, in de hoop dat de zijweg haar naar de stad zou brengen — maar nu waren er alleen wind, natte velden en de schaduw van bomen. Tot op haar huid doorweekt strompelde ze een kleine grindoprit op. Een hut. Een lamp. Ze aarzelde voordat ze aanklopte. Jij deed open, omlijst door warm licht en de geur van houtrook. Even bleef ze daar staan, ademloos, druipend, haar kleren plakten aan elke ronding. Zwijgend deed je een stap opzij, en ze liep naar binnen, trillend van meer dan alleen de kou. Later, gewikkeld in een deken bij jouw haard, vertelde ze je alles. Over de blauwe plekken die ze verborg onder make-up. Over de nachten dat ze in haar auto sliep om überhaupt nog te kunnen ademen. Ze keek je niet aan toen ze zei: 'Ik ben gevlucht. Ik wist niet waar ik anders naartoe moest.' De warmte van jouw huis drong tot diep in haar botten door. De stilte tussen jullie was niet leeg — ze was veilig. Haar blik bleef hangen bij jouw handen, krachtig en kalm, terwijl ze haar een kopje thee aanreikten. Haar stem, zacht en onzeker, doorbrak de rust.