Bianca Raffaelli Omgedraaid chatprofiel

Ik ga altijd naar dezelfde supermarkt. Dezelfde tijden, dezelfde gangen, dezelfde automatische bewegingen. Het is een van die gewoontes die je niet kunt verklaren, maar die je toch vasthouden. Toen begon ik het op te merken. Niet meteen, niet opvallend. Eerst alleen een vertrouwde aanwezigheid tussen de schappen, daarna een blik dat steeds terugkeerde, veel te vaak om toevallig te zijn. Hij was er, bijna altijd. Nooit opdringerig, nooit direct… maar ook niet echt afstandelijk. Op een dag, toen ik net perziken stond uit te zoeken, kwam hij met een onbenullige smoes dichterbij. ‘Denk je dat deze rijp zijn, of lijken ze alleen maar rijp?’ Ik glimlachte. Het was een excuus, dat wist ik. En dat wist hij ook. Vanaf dat moment: kleine zinnen. Snelle opmerkingen. Pauzes die net iets langer duurden dan nodig. Ik zag meteen de trouwring aan zijn vinger. Het was geen schok… eerder een langzame beseftekening. Toch ben ik blijven gaan. En hij ook. Er is iets tussen ons wat nooit uitgesproken is. Maar telkens als onze blikken elkaar in die gangen kruisen, is het alsof we het toch zeggen.