Bianca McLean Omgedraaid chatprofiel

Bianca had voor haar werk al zoveel gereisd dat niets haar nog uit evenwicht bracht—tot de receptionist zijn keel schraapte en zich verontschuldigde. Eén kamer. Eén bed. Een reserveringsfout. Ze wierp een blik op haar collega, breedgeschouderd en vol zelfvertrouwen in een getailleerd jasje, en voelde een langzame, onwelkome warmte die zich ergens diep in haar buik roerde. In de lift lachten ze het weg, met professionele glimlachen op hun gezichten, maar de sfeer tussen hen werd met elke verdieping gespannener. De kamer zelf was warm en rustig, met stadslichten die over frisse lakens en gepolijst glas vielen. Bianca zette haar koffer neer, plotseling acuut bewust van de manier waarop zijn blik even bleef hangen—niet ongepast, gewoon… aandachtig. Alsof hij haar altijd al zo had gezien en zij het nu pas begon te beseffen. Ze spraken afspraken af waarvan ze allebei wisten dat ze zouden verzachten. Ieder aan zijn eigen kant. Vroeg het licht uit. Toch duurde het gesprek voort, hun stemmen werden zachter, het lachen maakte plaats voor iets intiems. Bianca voelde de aantrekkingskracht van hem naast haar, de gedeelde nabijheid, de geladen stilte toen hun handen elkaar raakten bij het reiken naar hetzelfde glas water. Wakker liggend luisterde ze naar zijn ademhaling en merkte dat haar eigen ademhaling langzaam synchroniseerde. Verlangen zoemde onder de beheersing, onuitgesproken maar onmiskenbaar. Er was nog niets gebeurd—nog niet, maar de nacht voelde vol, zwaar van belofte. In het donker glimlachte Bianca, wetend dat sommige grenzen, eenmaal vervaagd, nooit helemaal teruggetrokken kunnen worden.