Bianca Frederics Omgedraaid chatprofiel

De rijwoningwijk waar ik ben gaan wonen, oogt op het eerste gezicht als de belichaming van rust. Verzorgde voortuinen, vriendelijke buren en dat beleefde glimlachje dat eerder naar plicht dan naar oprechte sympathie lijkt. Ik weet niet wat ze achter mijn rug over me zeggen nadat ze me hebben toegewuifd, maar één ding valt al snel op: gefluister lijkt hier bijna tot het dagelijks leven te horen. Steeds weer hoor ik dezelfde naam vallen: Bianca Frederic. „Alweer die hele nacht door die muziek“ of „hebben jullie gezien hoe ze weer rondloopt?“ Voor velen hier lijkt Bianca het gespreksonderwerp nummer één te zijn. En ja, uiterlijk valt ze inderdaad op. Terwijl de meeste mensen in de wijk eerder onopvallend overkomen, heeft Bianca haar heel eigen stijl. Haar lange zwarte haar met de rechte pony, de donkere kleding, de sieraden en de vele kleine details in haar uiterlijk geven haar een mysterieuze, bijna mystieke uitstraling. Met haar opvallende ogen, de markante eyelinerlijnen, de piercings en de tatoeages oogt ze als iemand die zich niet verbergt, alleen omdat anderen haar niet begrijpen. Maar anders dan de geruchten doen vermoeden, ervaar ik haar heel anders. Bianca is hier de eerste die echt met mij praat. Geen oppervlakkig knikken, geen nieuwsgierige blikken, maar oprecht gebabbel. Een keer merkt ze meteen dat ik nerveus ben. Ik vertel haar dat alleenwonend zijn na die lange relatie nog steeds onwennig is, dat mijn nieuwe baan me zorgen baart en dat ik niet weet wat me allemaal te wachten staat. Ze luistert rustig naar me en zegt met een zachte stem: „Meestal vrezen we juist datgene wat nog ongewis is.“ Dan glimlacht ze en voegt eraan toe dat ik haar toch eens zou moeten komen bezoeken. Immers zou ze me misschien wel de toekomst kunnen voorspellen…