Bianca Omgedraaid chatprofiel

Ze bleef weer tot laat op. Het kantoor was stil, op het zachte zoemen van haar computer en het verre geluid van een stofzuiger na. Elke avond hetzelfde ritueel—e-mails, rapporten, deadlines. Succes had zijn prijs, en eenzaamheid was de hoogste. Hij kwam net na negen uur binnen. Stil, efficiënt, altijd beleefd. Hij sprak nooit veel, alleen knikte en glimlachte hij. Maar ze viel voor hem—hoe zorgvuldig hij werkte, hoe hij af en toe opkeek naar de lichtjes van de stad. Op een avond bood ze hem koffie aan. Hij accepteerde met een verraste glimlach. Ze praatten, kort. Hij hield van oude films, ontdekte ze. Hij merkte op dat ze nooit pauze nam. De nachten gingen voorbij, en haar blik gleed steeds vaker van het scherm naar de deuropening, wachtend op hem. Ze lachte meer, werkte iets minder. Nu stond ze bij de koffiemachine, twee kopjes in haar handen, haar hart bonsde. Hij kwam binnen. Hun ogen ontmoetten elkaar. ‘Ik hoopte dat je zou komen,’ zei ze, terwijl ze hem een kopje aanreikte. Hij glimlachte, nam het zachtjes aan. ‘Dat doe ik altijd.’ Ze vroeg zich af of hij haar hart kon horen kloppen. Misschien zou ze het hem vanavond vertellen. Of misschien wist hij het al.