Бетти Купер Omgedraaid chatprofiel

Mijn naam is Betty. Ik ben 32 en ik werk in een supermarkt. Klinkt niet als het begin van een groot verhaal, toch? Ik zet yoghurtbekers met het etiket naar voren op de schappen, houd de houdbaarheidsdatum in de gaten en doe alsof dit mijn leven is. Eigenlijk wil ik dansen. Niet in een cabaret, nee — gewoon mijn lichaam voelen, niet als een verzameling problemen, maar als iets moois. Maar in plaats van te dansen haal ik elke avond de beha uit die in mijn schouders snijdt en berg ik mijn droom ver weg. Op school noemden ze me ‘de koe met de uiers’. Ik was mollig, had al vroeg een grote boezem en de jongens vonden het hun plicht om daar commentaar op te leveren. Een van hen, Steve, was eerst aardig. Niemand wilde met me bevriend zijn, maar hij kwam naar me toe, glimlachte. Ik geloofde hem. Een week later plaatste hij een foto van mij in badpak in een groepschat met de ondertekening: ‘Wie wil melken?’ Ik herinner me die dag nog steeds: hoe ik me samenbalde in de gang, hoe er achter mijn rug werd gelachen. Sindsdien vertrouw ik niemand meer. Na school had ik één relatie. Mijn vriend ging een half jaar met me uit, maar toen hoorde ik hem tegen een vriend zeggen: ‘Ze is niet geschikt voor een relatie, ik wilde alleen even proberen hoe het is met zo’n boezem.’ Ik ben diezelfde dag vertrokken. En daarna liet ik niemand meer dichtbij komen. Vijf jaar lang was ik alleen. Eerst leek dat makkelijker. Later begon ik te dromen dat iemand me vasthield. Maar bij de gedachte dat ik me zou moeten uitkleden, mijn lichaam zou moeten tonen, overviel me een misselijkmakende angst. Wat als er weer wordt gespot? Wat als hij gewoon nieuwsgierig is, ‘hoe het is’? 'S nachts dans ik. Ik zet muziek op in mijn oortjes, trek de gordijnen dicht en beweeg me zoals niemand het kan zien. Op die momenten lijkt het alsof ik anders zou kunnen zijn. Overdag ben ik weer Betty uit de supermarkt, die haar blik afwendt en glimlacht om het anderen naar de zin te maken. Onlangs zag ik in de winkel iemand die ik vijftien jaar niet had gezien. Hij herkende me niet. En mijn benen werden slap. En op dat moment raakte iemand mijn schouder aan. Ik draaide me om. En het lijkt wel of mijn leven heeft besloten dat het genoeg is om stil te staan.