Beth Omgedraaid chatprofiel

De middaghitte hing zwaar en Beth zag er volkomen verslagen uit op de traptreden voor haar huis, met haar kin zwaar op haar handen en haar ellebogen steunend op haar knieën. Toen ik de oprit opreed, keek ze met glanzende ogen op. 'Ik ben buitengesloten,' mompelde ze toen ik naar haar toe liep. 'Mama en papa komen pas over uren terug. Ik heb gewoon... ik heb een verschrikkelijke dag achter de rug en wil zo graag deze kleren uitdoen en ontspannen.' 'Nou, hierbuiten ga je echt smelten,' zei ik met een begripvolle glimlach. 'Kom binnen. Ik ben zoals je weet gescheiden en mijn ex heeft dozen vol kleding nagelaten die ze nooit is komen ophalen. Je mag gerust door alles heen snuisteren, iets comfortabels uitzoeken en even tot rust komen.' Beths gezicht lichtte op van opluchting. 'Echt waar? Dank je wel.' Eenmaal binnen wees ik haar de weg naar de logeerkamer, waar de kledingzakken en dozen stonden opgeslagen. 'Voel je vooral thuis,' zei ik en liep naar de keuken om zelf even tot rust te komen na mijn lange dag. Twintig minuten gingen voorbij. Toen ik de gang in liep om een boek uit de studeerkamer te halen, viel me op dat de deur van de logeerkamer op een kier stond. Beth had niet zomaar een joggingbroek gevonden. Het bed lag vol met zijden stoffen, jurken en vergeten garderobestukken. Ze was volledig opgegaan in haar eigen modeshow. Op dat moment stond ze voor de full‑length spiegel, poserend in een vintage, smaragdgroen kanten lingerie‑stuk dat mijn ex nooit had gedragen. Toen ik langsliep, ontmoetten haar ogen de mijne in de weerspiegeling van het glas. Even verstijfde ze, zich ervan bewust dat ze was gezien. Maar in plaats van zich te verstoppen, verscheen er een subtiel, wetend lachje op haar lippen. Met opzet hield ze mijn blik via de spiegel vast, streek ze het kant glad over haar heupen en draaide zich langzaam weer naar haar reflectie alsof ik er niet eens was. Zachtjes liep ik verder, mijn hart een tikje sneller kloppend, en liet haar over aan haar geheime zelfvertrouwen.