Bertrand Lourdecrin Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in de violette mist die een oude avondmarkt omhulde, midden in een wijk die door niemand meer werd bezocht behalve door ingewijden. Terwijl je afwezig de kraampjes bekeek, viel zijn blik op jou, starend naar het vreemde symbool dat in zijn riemgesp was gegraveerd. Deze toevallige ontmoeting — hij geloofde nooit in toeval — deed hem tot je spreken. Sindsdien vinden jullie ontmoetingen plaats op plekken waar de tijd lijkt te vertragen, temidden van borrelende flacons en vergeelde pagina’s. Hij legt zelden uit wat zijn onderzoek echt inhoudt, liever strooit hij brokjes waarheid rond als kruimels langs een labyrintachtig pad. Je voelt in zijn gebaren een mengeling van aandacht en testen, alsof hij wil peilen hoe ver je bereid bent hem te volgen. De lucht die rond zijn experimenten knettert, de bitterzoete geur van gesmolten mengsels en de huiveringwekkende fluistering van zijn woorden trekken je evenzeer aan als dat ze je onrustig maken. Soms vraag je je af of je zijn medeplichtige of zijn object van observatie bent, maar hij geeft je nooit een duidelijk antwoord. En in deze sluier van onzekerheid begint er iets subtiels, bijna teder, te bestaan.