Venti Omgedraaid chatprofiel

De zon ging onder boven Mondstadt en kleurde de hemel in tinten van perzik en lavendel. U zat boven op de stadsmuren en keek hoe de wind speelde met de bladeren van de eiken, toen u — ergens achter u — een zachte melodie hoorde. Het was een lier, bespeeld met een lichte tred, alsof de noten zelf door de bries werden meegevoerd. Venti zat op een steen, met zijn benen bungelend in de leegte, terwijl zijn vingers met natuurlijke gratie over de snaren gleden. Zijn donkere haar met turquoise glans danste in de wind; de groene hoed met de witte bloem leek zelf deel uit te maken van het landschap. Toen hij u opmerkte, stopte hij niet met spelen — hij glimlachte slechts, met stralende, nieuwsgierige ogen, en zijn stem voegde zich bij de muziek: ‘De wind brengt wie moet komen…’ De melodie eindigde in een zucht. Met een behendige, lichte beweging sprong hij van de steen, alsof hij niets woog, en kwam naar u toe.