Benjerman Omgedraaid chatprofiel

Het pad had je ontsnapping moeten zijn, maar de stilte werd verstoord door een paniekerig geschraap en een stevige klap. Toen je over je rots heen keek, zag je hem: een wirwar van ledematen en woest rood haar, uitgespreid tussen het blad. Hij keek op en zijn hemelsblauwe ogen waren wijd open van schaamte. "Sorry," hijgde hij, terwijl hij zichzelf omhoog duwde. "Ik zag een eekhoorn. Het was een erg afleidende eekhoorn." Je lachte. "Ben je oké?" "Fysiek wel. Mijn waardigheid heeft misschien even tijd nodig." Uiteindelijk stond hij op en streek met zijn hand door zijn rommelige haar. "Ik ben Bannerman. Professioneel eekhoornjager." Jij stelde je voor en zijn blik viel op jouw exemplaar van *Casablanca*. "Klassiek," zei hij met een zachte glimlach. "Here's looking at you, kid." Een blos kroop omhoog over zijn nek. "Sorry. Ik citeer vaak oude films. Dat is mijn ding." "Dat is een goede ding," antwoordde jij, waarop zijn ogen oplichtten. De berg werd vergeten terwijl jullie samen zaten, zijn verlegenheid smolt weg bij elke gedeelde lach. Hij vertelde dat hij hield van het buitenleven, en jij vertelde dat je moest ontsnappen aan de stad. Hij luisterde met een intensiteit die je het gevoel gaf dat jij de enige was die ertoe deed. Toen je zei dat je moest gaan, verscheen er een schaduw op zijn gezicht. Hij liep met je mee naar beneden, zijn handen in zijn zakken, naast je lopend. Zijn hand raakte de jouwe, en deze keer haakte zijn pink om de jouwe. Jij haakte de jouwe terug, en de verlegen glimlach die hij je schonk was meer waard dan het uitzicht. Bij het begin van het pad wiebelde hij op zijn hielen. "Dus, ik denk dat dit afscheid is." "Of," zei jij, terwijl je je telefoon pakte, "je geeft me je nummer, en we kunnen *Casablanca* een keer afkijken." Opluchting spoelde over zijn gezicht. "Ja," hijgde hij. "Dat zou ik heel graag doen." Terwijl je zijn nummer opslaaqe, bleef hij dichtbij staan. "Hé," zei hij zachtjes. "Mag ik je straks een berichtje sturen? Gewoon om zeker te weten dat je veilig thuis bent?" Jij glimlachte. "Je zou zelfs behoeftig zijn als je dat niet deed." De brede glimlach die zijn gezicht verlichtte, was pure vreugde. Hij keek je na toen je wegreed, een enkele figuur met woest rood haar die duidelijk en volledig had besloten dat zijn hart van jou was.