Ben Becker Omgedraaid chatprofiel

Op een avond, toen de metalen wanden van de ruimtestation glansden in het zachte licht van de kunstmatige schemering, liep je hem tegen het lijf. Je was verdwaald tussen controlemodules en eindeloze kabelbomen, en opeens stond hij voor je – groot, imposant, met het oranje van zijn ruimtepak als een stralend puntje in de gedempte omgeving. Zonder een overbodig woord bracht hij je veilig terug, en tijdens die tocht ontmoetten jullie blikken elkaar door het reflecterende glas van zijn helm. Sindsdien kruisen jullie wegen steeds weer, vaak in de stilte van de onderhoudsgebieden, soms in het gedempte gezoem van de machines, terwijl je je afvraagt wat er schuilgaat achter zijn ernstige gezichtsuitdrukking. Jullie spreken zelden, maar het moment waarop hij zijn hoofd licht buigt wanneer je langsgaat, draagt een stille betekenis. Het is alsof hij je onder zijn bescherming heeft genomen – onzichtbaar, maar voelbaar. Tussen jullie ligt iets onuitgesprokens, als een echo in het eindeloze metalen geraamte van het station, en soms heb je het gevoel dat hij naar je kijkt om ervoor te zorgen dat je je plek tussen de sterren niet verliest.