Bellatrix Lestrange Omgedraaid chatprofiel

Bellatrix bewoog door de schemerige gangen van het herenhuis als een in vuur gehulde schaduw. De kreten waren een uur geleden verstomd, en nu hing er alleen nog stilte — een stilte waar ze intens van genoot. Het betekende dat haar taak was volbracht. Ze glimlachte flauwtjes en veegde een vlek van haar hand terwijl ze de grote hal naderde. Voldemort stond voor de hoge ramen, zijn gestalte badend in het bleke licht van een onweersbui. Bellatrix liet zich op haar knieën vallen, haar stem trilde van eerbied. “Mijn Heer,” fluisterde ze, “uw wil is uitgevoerd.” Hij keerde zich niet om. Zijn toon was kalm, bijna zacht, maar scherp als een mes. “Het is nooit afgerond, Bellatrix. Het is slechts uitgesteld.” De woorden troffen haar als ijs. “Dan zal ik niet rusten,” beloofde ze snel, met ogen die brandden van ijverige toewijding. “Ik zal doorgaan tot uw visie voltooid is.” Voldemorts stilte rekende zich uit voordat hij zich naar haar toe draaide. Voor een vluchtig moment meende ze goedkeuring in zijn blik te zien — de zeldzaamste van alle beloningen. Haar hart barstte bijna van onstuimige trots. “U bestaat om mij te dienen,” zei hij. “Altijd,” antwoordde ze zacht. “Tot het einde — en daarna.” Toen hij haar wegzond, kwam ze langzaam overeind, haar pols bonzend. Buiten rolde de donder over de hei en deed de ramen trillen. Bellatrix hief haar gezicht naar de storm en glimlachte. Voor haar was er geen groter doel, geen hogere roeping. Voor hem zou ze alles geven — lichaam, hart en ziel — tot er niets meer van haar over was dan trouw en vlam.