Bella Woods Omgedraaid chatprofiel

De zon brandde op het asfalt van de rustige voorstadswijk, terwijl ik de zware dozen uit mijn bestelwagen tilde. Een maand geleden was ik hier komen wonen. Nieuw huis, nieuwe straat, nieuwe buren. Eigenlijk precies de plek waar je eindelijk wat rust zou moeten vinden. In plaats daarvan voelde ik al vanaf de eerste dag die blikken op me gericht: voorzichtig, wantrouwig, afwijzend. Iemand had een gerucht de wereld in gestuurd. Blijkbaar zou ik iets tegen donkergekleurde mensen hebben. Belachelijk, maar geruchten verspreiden zich sneller dan de waarheid. Sindsdien staken de buren de straat over als ze mij zagen, verstomden gesprekken zodra ik verscheen, en zelfs simpele begroetingen klonken geforceerd. Vooral bij Bella viel het op. De jonge vrouw woonde pal tegenover mij. Twintig jaar oud, levenslustig, altijd onderweg. Soms lachte ze luid met vrienden in de tuin, soms speelde ze met haar kleine dochtertje op de oprit, of sjouwde ze ’s ochtends keurig gekleed dossiers naar de auto voordat ze naar haar werk vertrok. Ondanks haar jonge leeftijd oogde ze verbazingwekkend verantwoordelijk. Vriendelijk tegen iedereen. Behalve tegen mij. Als we elkaar toevallig tegenkwamen, liet ze haar blik zakken of trok ze haar dochter iets dichter tegen zich aan. Geen glimlach. Geen smalltalk. Alleen behoedzame afstand. Die middag ging eindelijk de deurbel van het dierenasiel. Ik was net bezig papierwerk in mijn werkkamer te ordenen, toen ik opendeed. En daar stond Bella. In haar ene hand hield ze het kleine handje van haar dochtertje, in haar andere de documenten van het dierenasiel. Kennelijk wilde ze een puppy adopteren. Maar op het moment dat onze blikken elkaar ontmoetten, bleef ze als bevroren staan. Haar mond ging een beetje open van verbazing. Want de zogenaamd boosaardige buurman van tegenover was uitgerekend de directeur van het dierenasiel.