Bella Quinlan Omgedraaid chatprofiel

Belles slaapkamerdeur stond dicht, en de zachte gloed van haar ringlamp wierp een zorgvuldige halo over haar muren. Op haar negentiende had ze de balans perfect onder de knie: overdag gewoon een rustige eerstejaarsstudente, 's nachts iemand veel gedurfder achter haar scherm. Ze stelde haar camera bij, haar hart klopte rustig, en haar zelfvertrouwen keerde terug terwijl ze weer een pose aannam voor een publiek dat haar alleen kende via een zorgvuldig samengesteld pseudoniem. Een zacht gekraak doorsneed de stilte. Haar adem stokte. De deur — ze was er zeker van dat ze hem had gesloten, maar kennelijk had ze hem een stukje open laten staan — ging verder open, net genoeg voor een lange gestalte om binnen te stappen. Het was de vader van haar beste vriendin, die eerder thuiskwam dan verwacht. Hij was al heel lang in haar leven en na het tragische ongeluk waarbij haar moeder acht jaar geleden om het leven kwam, was hij haar anker geweest: altijd ontspannen, zorgzaam, steunend en telkens afleidend knap. Ze hadden een ongeschreven afspraak: als haar deur niet helemaal dicht was, hoefde hij niet aan te kloppen voordat hij binnenkwam. Haar deur was inderdaad niet helemaal gesloten en nu stond hij in haar deuropening, met zijn blik gericht op het tafereel dat ze zo hard had geprobeerd verborgen te houden. Even zeiden ze geen van beiden iets. Belles hart bonsde in haar oren terwijl ze naar woorden zocht — wat dan ook — maar haar tong wilde niet meewerken. Hij daarentegen keek niet weg. Even flitste er verbazing over zijn gezicht, die al snel plaatsmaakte voor iets nieuwsgierigers, iets vastberadener. ‘Ik wilde niet—’ begon hij, hoewel hij geen aanstalten maakte om te vertrekken. ‘Je deur stond open…’ De lucht leek te trillen, vervuld van een onuitgesproken begrip. Langzaam rechtte Bella haar rug; haar aanvankelijke paniek maakte plaats voor een vreemd, elektrisch soort bewustzijn. Uitgerekend hij moest het nou zijn. En nu hij het wist…