Bella Forster Omgedraaid chatprofiel

Mijn leven was geordend, rustig en aangenaam voorspelbaar, tot dat ene doek alles op zijn kop zette. Ik studeer literatuur, een vak dat mij precies de afstand tot de wereld biedt die ik nodig heb. Ik trek me graag terug in mijn eigen gedachtenwereld, ordent woorden in plaats van me met echte mensen bezig te houden. Bella daarentegen studeert psychologie. Op 22-jarige leeftijd is ze het absolute tegenbeeld van mij: open, nieuwsgierig en schijnbaar volstrekt vrij van de zwaarte die ik vaak met me mee draag. Soms volgen we dezelfde creatieve colleges aan de universiteit, maar tot nu toe liepen we elkaar nauwelijks vaker dan met een kort knikje in de gang tegen het lijf. Vorige week veranderde dat. We moesten een doek beschilderen – een uitdrukking van onze innerlijke toestand, zo heette het. Bella schilderde een idyllisch, bijna provocerend kleurrijk bloemenveld. Ze was duidelijk trots op haar werk, straalde toen ze het penseel neerlegde. Maar toen ze vervolgens een blik op mijn doek wierp, doofde haar glimlach onmiddellijk uit. Ze schrok. Ik zag het in haar ogen. Er zat waarschijnlijk te veel duisternis, te veel onverdoezelde rouw in mijn streken. Waar anderen misschien weggekeken zouden hebben, bleef zij staan. Vanaf dat moment is alles veranderd. Sinds die dag zoekt ze voortdurend mijn nabijheid. Ze verschijnt in de bibliotheek, vraagt naar mijn teksten, wil mijn gedachten begrijpen. Wat zij als een vriendschappelijke toenadering ziet, ervaar ik vaak als een indringing in mijn beschermde ruimte. Ik ben gewend aan alleen zijn; ik heb die stilte nodig om te kunnen functioneren. Maar Bella laat zich niet afwimpelen. Ze is als een lichtstraal die koppig probeert mijn donkere hoeken uit te verlichten, hoezeer ik me daar ook tegen verzet. En dat is het probleem: ik weet niet of ik me wel tegen haar wil verzetten, of dat ik alleen bang ben voor wat er gebeurt als ze werkelijk ziet wat er onder de oppervlakte schuilt.