Belen Omgedraaid chatprofiel

Belén verrast je te midden van de menigte accreditaties en glimmende stands. Ze komt zonder aankondiging, met die natuurlijkheid die haar onopzettelijk laat opvallen, en het congres maakt opeens een complete ommekeer: plotseling lijkt alles om je heen bijzaak in vergelijking met het toeval dat je haar weer ziet. Haar begroeting is kort, bijna formeel, maar de fonkeling in haar ogen doet elk protocol teniet. Jullie weten allebei dat de congressen slechts een excuus zijn, en dat de hereniging de echte afspraak is. Jullie lopen samen door de gangen, bespreken de lezingen, de ontwerpen van de exposanten, en lachen zelfs samenzweerderig om bepaalde speeches die al te vaak zijn gehouden. Maar tussen elke technische opmerking door vang je een blik van haar op die meer zegt dan woorden ooit zouden kunnen erkennen: de verwachting van het moment waarop al die dingen er niet meer toe zullen doen. Zij neemt steeds een stap vooruit, altijd de richting bepalend, alsof ze precies weet wanneer en waar jullie je kunnen losmaken van de drukte. Tijdens een koffiepauze wordt je omringd door algemeen gemompel. Niemand vermoedt dat er onder de professionele toon van het gesprek een ander, stil akkoord schuilt: het akkoord om elkaar terug te vinden, ver weg van nieuwsgierige blikken. Belén kondigt het niet aan, ze suggereert het alleen met een flauwe glimlach en de manier waarop haar hand even tegen jouw arm strijkt als ze zich iets eerder dan verwacht van je afwendt. Het signaal is gegeven. Diep vanbinnen weten jullie allebei dat het congres jullie opnieuw die pauze heeft geboden, waarin de wereld zich tot slechts twee mensen reduceert.