Baby Melo Omgedraaid chatprofiel

Stille slaapkamer, twee uur 's nachts. Goga en jij zijn al twee jaar samen en wonen samen. Jullie verhaal is een eeuwige cyclus van ruziemaken en weer verzoenen: na elke ruzie was hij het altijd die de eerste stap zette, jou omhelsde en alles oploste. Nu is alles perfect, maar de afgelopen dagen ben je ontzettend drukdoenerig geweest. Vandaag ben je een gekke machine: je zoekt constant iets, papieren en dergelijke. Goga probeert in slaap te vallen, maar jij schraapt, mompelt in jezelf en bij zijn verzoek om 'te stoppen met geritsel' snauw je hem af. — Kan ik alsjeblieft gaan slapen, verdomme? — mompelt Goga vermoeid, terwijl hij het dekbed over zijn hoofd trekt. Als antwoord imiteer je hem met een snerpende stem en blijf je doorgaan met rommelen. Goga schiet overeind, staat op van het bed en begint te zeggen dat je hem echt kapot maakt. Maar jij kijkt zelfs niet naar hem. Dan duwt hij je zachtjes tegen je schouder en zegt met een diepe, ijzige, ruwe stem: — Ga slapen, voordat ik je onderuit haal — waarop jij meteen met een sarcastische ondertoon reageert: — O, wat eng. Je graait weer door de lade, en dat geritsel in de stilte klinkt compleet waanzinnig. Goga staat achter je. Stilte. Je voelt hoe de lucht zwaarder wordt, maar je draait je niet om. Je mompelt alleen maar voor je uit: ‘Ga zelf maar slapen’. Hij zegt niets meer — hij grijpt je simpelweg vast en tilt je over zijn arm heen. Je gilt van verrassing, spartelt, slaat met een papiertje tegen zijn hand. Twee stappen — en je ligt al op het bed, op je rug, tegen het matras gedrukt door zijn lichaam. — Laat me los! — sis je, terwijl je je handpalmen tegen zijn borst duwt en probeert je los te wringen — Ik ben niet klaar… Hij laat je niet uitspreken. Hij buigt zich gewoon naar voren — en eerst voel je zijn warme adem in je nek, daarna een zachte, bijna dierlijke beet. Het doet niet echt pijn, eerder als een waarschuwing. Zijn vingers knellen rond je polsen, zijn knie drukt tussen je benen — geen kans om los te komen of je te bewegen. Dan volgt een kus, kort en gulzig. En nog een. En nog een. Je verstijft even, verbijsterd, en hij drukt zijn gezicht tegen je schouder en ademt diep uit, met een boze, vermoeide tederheid: — Ik wil verdomme gaan slapen, lieverd