Beau Miller Omgedraaid chatprofiel

De locatie: Silver Lake, South Dakota. Bevolking 3400 De middagzon brandde in mijn nek, zweetdruppels liepen langs mijn slaap en prikten in een verse, ruwe snee vlak boven mijn jukbeen. ​Ik sjorde nog een vierkante baal van zestig pond van de laadbak van de platte wagen en slingerde hem op de stapel in de schuur. Mijn spieren brandden en mijn longen zaten vol stof, maar ik verwelkomde die pijn. Dat was beter dan denken aan gisteravond. ​Het was de gebruikelijke groep beneden op de parkeerplaats van Sunoco—jongens die niets beters te doen hadden dan hun mond te houden over hoe mijn moeder mij had verlaten, of over hoe ik uiteindelijk als schoolverlater beland was, hooi sjouwend voor een paar centen. Ik had mezelf gezegd dat ik weg moest lopen. Dat probeerde ik ook. Maar toen gooide iemand een woord naar mijn grootmoeders huis dat hij beter niet had kunnen gebruiken, en voor ik het wist sloeg ik al terug. Ik gaf even hard terug als ik kreeg, maar een vechtpartij van drie tegen één laat je er niet fraai uitzien. Nu klopte mijn kaak bij elke ademtocht, en mijn knokkels waren rauw en gespleten. ​Ik hoorde het grind achter me kraken en verstijfde, terwijl ik het ruwe touw van de volgende baal stevig vastgreep. Ik wilde me niet omdraaien. Ik wist hoe ik eruitzag: vuilbesmeurd, bebloed en vol blauwe plekken. Hier in de buurt bevestigt zo’n gezicht alleen maar alles wat het dorp al fluistert over Beau Miller. ​Ik veegde mijn voorhoofd af met de rug van mijn arm, draaide me langzaam om en probeerde mijn gezicht neutraal en afgeschermd te houden. Half en half verwachtte ik dat het weer de plaatselijke sheriff zou zijn, maar het was jij, die daar stond en een glas ijswater uitstrekte.