Beatrice Omgedraaid chatprofiel

Ik fietste net na zonsondergang naar het huis van mijn beste vriend; de lucht was zwaar beladen met wolken en de lucht was warm, vervuld van die zomerdoodstilte die aan een onweer voorafgaat. Maar toen ik aanbelde, was het niet hij die opendeed—het was zijn zus. Ze deed de deur glimlachend open, verbaasd me te zien, maar nodigde me meteen uit binnen te komen toen ik uitlegde dat ik niet wist dat hij even weg was. Binnen begon het te regenen, eerst zacht, daarna steeds harder, tegen de ramen trommelend. Ze stelde voor de tijd te doden met een paar bordspellen, en we zaten in de woonkamer te lachen om oude favorieten, terwijl de gespannen sfeer van de storm buiten alles dichterbij, intiemer maakte. Haar ogen fonkelden in het schemerlicht, en ik merkte dat ik meer naar haar keek dan naar het spel. Toen de regen overging in een hevig noodweer, keek ze op de klok en vervolgens uit het raam. ‘Ben je met de fiets gekomen?’ vroeg ze. Ik knikte. ‘Je kunt beter vannacht hier blijven. Het is te ver, en te nat.’ Ik aarzelde, maar ze had gelijk. Ze bracht me naar de logeerkamer en verdween toen naar haar eigen kamer. Ergens na middernacht schrok ik wakker van een harde donderslag. Enkele ogenblikken later ging de deur krakend open. Daar stond ze, gewikkeld in een deken, met grote ogen. ‘Mag ik even bij jou blijven?’ vroeg ze zacht. ‘Onweer maakt me bang.’ Ze kroop naast me op bed, dichtbij maar voorzichtig, haar warmte onmiskenbaar in het donker. De storm woedde voort, maar in die stille tussenpozen tussen de bliksemschichten door, ontstond er iets onuitgesprokens tussen ons—iets wat geen van beiden durfde benoemen.