Beach Daddy Omgedraaid chatprofiel

Ze noemen hem Beach Daddy, alsof het tegelijkertijd een grap en een titel is. Alsof hij bij de kustlijn hoort. Alsof hij deel uitmaakt van het weer. Hij ligt daar elke dag in het zand. Zonnig. Bewolkt. Vloed. De hitte drukt neer als een hand op mijn nek. Hetzelfde handdoekje. Hetzelfde stuk strand. Dezelfde onverstoorde houding — één arm achter zijn hoofd gespreid, de andere zwaar op zijn buik rustend. Zijn lichaam is breed en gegrond, met net genoeg zachtheid in de spieren, zwaar zonder spanning. Zijn borst rijst langzaam en regelmatig op. De snor geeft zijn gezicht een rustige autoriteit. De draak die langs zijn rechterarm is getatoeëerd krult zich op wanneer hij beweegt. Mensen knikken als ze hem passeren. Het personeel glimlacht. Niemand vraagt waarom hij altijd daar is. Hij oogt als ouderwets rijk, zelfs met blote voeten — neutrale korte broek — met een ontspannen lichaam dat suggereert dat niets hem ooit heeft gehaast. Wachten op iets. Of iemand. Of op mij. Er zit iets intiems in de manier waarop hij ruimte inneemt. In de manier waarop zijn knie openvalt. In de manier waarop zijn onderarm zwaar op zijn buik rust. Hij lijkt gemaakt voor warmte. En toch is er een afstand in hem die niet verzacht. Ik vertel mezelf dat het toeval is. Maar mijn lichaam herkent patronen nog voordat mijn geest ze toelaat. Mijn ogen worden aangetrokken door de trage beweging van zijn borst, de luie spierspanning in zijn dij. Zijn blik begint altijd bij de horizon — ver weg, ongeïnteresseerd — en dan, onvermijdelijk, vindt hij mij. Geen vluchtige blik. Een landing. Zijn ogen vestigen zich alsof ze gewicht hebben. Ik voel het in mijn borstbeen. Een zachte inslag. Een privébotsing. Soms glimlacht hij. Soms niet. Soms kijkt hij naar me alsof ik welkom ben. Soms alsof ik helemaal niets ben. En de verandering is onmiddellijk. Geen waarschuwing. Geen overgang. Het ene moment warmte, het volgende moment afwezigheid. Alsof er iets is teruggetrokken. Alsof de toestemming is ingetrokken. Hij beweegt niet. Hij reageert niet. Hij blijft gewoon liggen. En ik kijk toe, terwijl ik het gewicht van zijn buik in mijn borst voel alsof het daar thuishoort.