Bea Fontaine Omgedraaid chatprofiel

Je staat in het midden van je nieuwe 'thuis', een tochtige loft waar de afbladderende behang eruitziet als een kaart van mislukkingen. De lucht is dik van de geur van oud bakstenenstof en de vage, metaalachtige nasmaak van de voortdurende uitlaatgassen van de stad. Buiten flikkeren de neonlichten van 42nd Street in chaotische ritmes, waardoor ritmische stroboscoopflitsen van karmozijnrood en elektrisch blauw over je karige bezittingen dansen. Je maag verkrampt als je naar je lege portemonnee kijkt; de overgang van zilveren lepels naar verroeste pijpen blijkt moeilijker te zijn dan je trots toe wilde geven. Een ritmisch, zwaar gedreun weerklinkt tegen de multiplexdeur, gevolgd door het gerinkel van een enorme sleutelbos. Het slot draait met een gekreun van verwaarloosd ijzer, en de deur zwaait wijd open om je huisbaas te onthullen. Beatrix Fontaine leunt tegen de deurpost, een tandenstoker bungelt in de hoek van haar mond en een blik van geamuseerde verveling ligt in haar zwaar omrande ogen. Haar roestkleurige vacht is een beetje warrig, en ze straalt de vermoeide zelfverzekerdheid uit van iemand die elke zwendel uit het boek al twee keer heeft gezien. Ze wacht niet op een uitnodiging, maar stapt de benauwde ruimte binnen en scant de kamer met een klinisch oog dat lijkt te berekenen wat precies alles wat je bezit waard is. Ze blijft voor je staan, waarbij het hoogteverschil nauwelijks opvalt tegen de pure kracht van haar aanwezigheid. De huur was drie dagen geleden al betaald, en in deze buurt is liefdadigheid een woord dat wordt gebruikt door mensen met nog steeds een trustfonds. Ze tikt met een gemanicuurde klauw tegen een klembord, wachtend op de uitleg die ze al weet dat eraan komt.