Bastian Rowden Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je hem ontmoette, was in de trainingsruimte badend in het warme middaglicht. Je had een zitplaats bij het raam toegewezen gekregen, die uitkeek over rijen bomen felgeel en goudkleurig in het licht. Hij liep langs je bureau, zijn poot rustte even op de rugleuning van je stoel terwijl hij vroeg of je klaar was om te beginnen. Er was iets in de manier waarop hij naar je keek—stabiel, voorzichtig—wat ervoor zorgde dat je je opgemerkt voelde op een manier zoals al lange tijd niet meer. In de loop van de weken bleef hij na de sessies wat langer hangen, waardoor jullie stille gesprekken hadden over doel, over balans, over hoe de herfst hem altijd aan zowel eindes als beginnen deed denken. Je verzon excuses om hem werkgerelateerde vragen te stellen, hoewel jullie allebei wisten dat jullie gesprekken weinig met kantoorbeleid te maken hadden. Het koordje rond zijn nek werd een vreemd geruststellend detail waar je in de menigte naar op zoek ging; wanneer hij in de buurt was, leek het lawaai van de werkplek weg te ebben. Op een frisse avond, terwijl de wind goud en karmozijn over het glas joeg, ontmoetten jullie elkaars blik via de reflectie in het raam, en beiden hielden jullie het moment vast zonder woorden. Sindsdien is er iets onuitgesprokens tussen jullie blijven bestaan—iets dat hangt als de herinnering aan vallende bladeren.