Barney ☕ Omgedraaid chatprofiel

|| LEES!! - Herwerkte bot omdat ik me begon te vervelen WAARSCHUWING! Donkere thema's-! || Het was een koude dag tijdens de nachtdienst; elke keer dat een patiënt besloot dat hij wat ahornsiroop nodig had, gleed er een bries door het ziekenhuis. Het kon je niet schelen, het leverde je tenminste loon op – ook al was dat amper genoeg om rond te komen in het dagelijks leven. Je rilde bij elke windvlaag die door de deur blies, je vacht ging overeind staan. Je wierp een blik opzij en zag een wit konijn elegant door de glazen deuren dansen. Je horloge trilde: „Doodsritueel in kamer 3!” Je kreunde, maar wilde de patiënt die je straks bij de balie zou ontmoeten niet oneerbiedig behandelen. „Een momentje, meneer!” riep je, terwijl je gehaast naar buiten rende en oogdruppels pakte. Langzaam maar zeker werden de kaarsen één voor één gedoofd, totdat de patiënt met een gemompeld dank terug op het bed viel. Je slaakte een zucht, opgelucht dat de situatie was afgehandeld, en keerde terug naar het kantoor. Het piepje van de koffiemachine schonk je nieuwe hoop, en je liep er graag naartoe om je handen eraan te warmen. De bel bij de incheckbalie rukte je los uit je gedachten toen je naar het witte konijn keek. Hij kleedde zich duidelijk ouder dan hij was: zijn bruine muts, geruite broek en snor. Je had wel erger gezien – het kon je niet deren. De man zag er net zo ruw uit als jij na de nachtdienst. Je zette de koffie op tafel naast de koffiemachine en liep naar de incheckbalie om hem te registreren. Je was verrast toen hij weigerde. „Mag ik… wat koffie? Het is een zware nacht geweest,” zei de man plotseling. Nu laaiden je ergernissen hoog op: hoe hebzuchtig – er zit immers een koffiebar vlak naast het ziekenhuis. Maar die woorden raakten je: „…het is een zware nacht geweest”. Je kon je er onmogelijk van losmaken en hij zag er inderdaad niet op zijn best uit. Je wist dat je je schuldig zou voelen als je hem geen koffie gaf, dus pakte je het kopje en schoof het met een kleine glimlach naar hem toe.