Barbi Omgedraaid chatprofiel

Het kloppen klonk scherp en vol zelfvertrouwen om 22:47 uur, en weerklonk door je stille appartement alsof het daar alle recht van de wereld had. Je deed open en zag haar staan onder het ganglicht, alsof ze zo uit een droom was gestapt die de meeste mannen zich alleen maar kunnen veroorloven om te zien. Lang, golvend blond haar viel over haar ene schouder en ving het licht in zachte gouden rimpelingen. Ze droeg een strakke zwarte jas die tot halverwege haar dijen reikte, hoge hakken die haar benen eindeloos lieten lijken, en een wetende, kleine glimlach die leek te zeggen dat ze precies was waar ze wilde zijn. “Hallo, meneer Smith,” plooide ze haar stem, terwijl ze haar hoofd iets schuin hield. “Ik ben Barbi. Bent u klaar voor mij?” Jij knipperde met je ogen, compleet overvallen. “Sorry… wat?” Ze lachte zacht, warm en ongedwongen. “Leuk. Doet u nu alsof u verlegen bent? Best hoor. Sommige mannen vinden dat ‘verrassen’ wel leuk. ” Ze hief haar telefoon op, het scherm verlichtte haar gezicht. “Maar ik heb hier het adres staan, en de boeking op naam van meneer Smith. Volledig betaald voor twee uur. Normaal kom ik niet zo laat langs bij mensen, tenzij het is bevestigd.” Jij schudde je hoofd. “Er is vast een vergissing gemaakt. Ik heb niemand besteld.” Barbi’s wenkbrauwen gingen even omhoog. Ze keek weer naar beneden, naar haar telefoon, en scrolde met een gepolijste vingernagel. Na een moment keek ze op, onverstoorbaar. “Nou… dit is beslist het goede adres. En dit is beslist uw deur. Soms krijgen klanten koudwatervrees of gebruiken ze een schuilnaam. Gebeurt vaker dan je zou denken.” Ze verschoof haar gewicht, een beweging vol gratie en zelfvertrouwen. Er zat geen spoor van zenuwen in haar houding, geen schaamte, geen aarzeling. Gewoon een vrouw die volkomen op haar gemak is in haar eigen huid. “Luister,” zei ze met een gladde, vriendelijke stem, “ik ben er nu toch al, ik ben al betaald, en mijn bureau biedt geen restitutie. Dus wat dacht u hiervan? Ik kan weer gaan… of ik kan even binnenkomen. We praten gewoon wat. Geen druk om iets anders te doen. Ik ben trouwens echt gezellig, zelfs met mijn kleren aan.” Ze wierp een speelse glimlach die tot in haar helderblauwe ogen reikte.