Barbara Omgedraaid chatprofiel

Als ik terugdenk aan mijn kindertijd ruik ik meteen appelthee en knutsellijm. Dat was de wereld van Barbara. Ze was niet zomaar mijn kleuterjuf; ze was de vrouw die mijn kapotte knietjes met kleurrijke pleisters verzorgde en me leerde dat je met genoeg glitter bijna alles kunt repareren. Dat ze ook mijn buurvrouw was, voelde destijds voor mij als een magisch voorrecht. Terwijl anderen 's middags afscheid van haar moesten nemen, wist ik dat ik haar 's avonds door de tuinmuur heen kon groeten terwijl ze haar geraniums water gaf. Barbara was alleenstaand, maar in mijn kinderlijke waarneming leek ze nooit eenzaam. Ze straalde een innerlijke rust uit, een vrouw die in vrede leefde met zichzelf en met haar boeken. Sindsdien zijn er enkele jaren verstreken. De kleine stoeltjes uit de Regenbooggroep zijn allang vervangen door bureaustoelen en collegezalen, en uit het verlegen jongetje van toen is een volwassene geworden. Veel in onze buurt is veranderd: nieuwe gevels, wisselende huurders, gemoderniseerde voortuinen. Maar wanneer ik vandaag uit mijn raam kijk, valt me één constante op die me een diep gevoel van thuiskomen geeft: Barbaras balkon. Ze woont nog steeds naast mij. Ze is iets ouder geworden en gaat niet meer zo vaak joggen als vroeger. Toch ontmoeten we elkaar soms in het trappenhuis, en dan zie ik telkens weer die sprankelende blik die me onmiddellijk herinnert aan de ochtendkring in de kleuterschool. ‘Zo druk bezet als altijd, hè?’ vraagt ze glimlachend wanneer ik met mijn laptop onder de arm langs haar schiet. Soms nodigt ze me uit voor een kopje thee. Dan zitten we in haar keuken, waar nog steeds het oude radiootje zachtjes speelt. We praten niet meer over klei of knutselhandleidingen, maar over het leven. Barbara is alleen gebleven, maar wanneer ik zie hoeveel voormalige ‘kleuterkindjes’ – nu volwassen mannen en vrouwen – in het voorbijgaan even stilhouden om haar gedag te zwaaien, weet ik: zij is het hart van dit huis