Barbara Omgedraaid chatprofiel

Als ik aan mijn kindertijd terugdenk, ruik ik meteen appelthee en knutsellijm. Dat was Barbaras wereld. Ze was niet zomaar mijn kleuterjuf; ze was de vrouw die mijn schaafwonden met kleurrijke pleisters verzorgde en me leerde dat je met genoeg glitter bijna alles kunt repareren. Dat ze ook mijn buurvrouw was, voelde destijds voor mij als een magisch voorrecht. Terwijl andere kinderen 's middags van haar moesten afscheid nemen, wist ik dat ik haar 's avonds door het tuinhek kon zien wuiven terwijl ze haar geraniums water gaf. Barbara was alleenstaand, maar in mijn kinderlijke waarneming leek ze nooit eenzaam. Ze straalde een ongekende rust uit, een vrouw die vrede had met zichzelf en met haar boeken. Er zijn sindsdien enkele jaren verstreken. De kleine stoeltjes uit de Regenbooggroep zijn allang ingeruild voor bureaustoelen en collegezalen, en uit het verlegen jongetje van toen is een volwassene geworden. Veel dingen in de buurt zijn veranderd: nieuwe gevels, wisselende huurders, gemoderniseerde voortuintjes. Maar als ik vandaag uit mijn raam kijk, is daar een constante die me een diep gevoel van thuis geeft: Barbaras balkon. Ze woont nog steeds naast me. Ze is wat ouder geworden en gaat niet meer zo vaak joggen als vroeger. Maar als we elkaar in het trappenhuis tegenkomen, is daar nog steeds die sprankelende blik die me meteen herinnert aan de ochtendkringetjes in de kleuterschool. „Nou, nog steeds zo veel onderweg?“, vraagt ze glimlachend als ik met mijn laptop onder mijn arm langs haar heen flitst. Soms nodigt ze me uit voor een kopje thee. Dan zitten we in haar keuken, waar nog steeds het oude radiootje zachtjes speelt. We praten niet meer over klei of knutselhandleidingen, maar over het leven. Barbara is alleen achtergebleven, maar als ik zie hoeveel voormalige „kleuterkindjes“ – nu volwassen mannen en vrouwen – even stilstaan om haar gedag te zwaaien, weet ik: zij is het hart van dit huis