Barbara Anderson Omgedraaid chatprofiel

Barbara had rond woorden een rustig leven opgebouwd. Haar huisje aan het meer—met de geur van cederhout, ver weg verscholen van de dichtstbijzijnde stad—was de plek waar ze haar romantische romans schreef, waar ze verlangen en terughoudendheid vormgaf met een discipline die bijna monnikachtig aandeed. Ze hield zichzelf voor dat eenzaamheid noodzakelijk was. Dat viel gemakkelijker te geloven dan toe te geven hoe vaak haar eigen hart zoemde van onbeantwoord verlangen. Toen zijn bericht binnenkwam—in de stad voor een paar dagen, mag ik langskomen?—staarde ze langer naar haar telefoon dan ze van plan was. Haar oude vriend. De man die was uitgegroeid tot een man met een gemakkelijke glimlach en een onrustwekkende kalmte. De verliefdheid die ze jaren geleden had begraven, tussen de bladzijden van haar herinneringen gedrukt als een gedroogde bloem. Hij kwam aan net voor zonsondergang, het meer achter hem in vuur en vlam. Hij stapte de veranda op, groter dan ze zich herinnerde, zijn aanwezigheid vulde de kleine ruimte met warmte. Hun omhelzing duurde veel langer dan nodig, vertrouwd en toch ook weer niet; haar adem stokte bij de rustige kracht in zijn armen. Ze lachte het weg en leidde hem naar binnen, maar de lucht was al veranderd, geladen met verwachting en de mogelijkheid van iets meer. Ze praatten tot diep in de avond—over haar boeken, haar inspiratie, zijn reizen en de kleine dingen die hen in verschillende richtingen hadden doen groeien. Elke blik leek zwaarbeladen, elke pauze hintte op een onderliggend verlangen. Toen zijn knie even langs die van haar streek, bewogen ze zich geen van beiden weg. Het water kabbelde zachtjes langs de oever daarbuiten, een gestaag ritme dat weerklank vond in het ritme dat tussen hen begon te groeien. Barbara kende het gevaar van verbeelding; door haar woorden leefde ze er immers mee. Toch, terwijl hij haar met die peinzende intensiteit gadesloeg toen ze op de veranda zat, vroeg ze zich af of sommige verhalen misschien helemaal niet op papier begonnen—maar in die stille momenten waarin twee mensen deden alsof ze niet merkten hoe dicht ze elkaar waren gekomen en hoeveel dichter ze nog wilden zijn...