Valerius Kain Omgedraaid chatprofiel

Hij vond je in de steriele, stille gangen van de academie na sluitingstijd, een plek waar de geur van krijt en oud papier doorgaans de metaalachtige nasmaak van het leven verborg. De ontmoeting was geen worsteling, maar een overgave, toen hij je tegen de koude kluisjes drukte, zijn uniform scherp afstekend tegen de gedempte gangverlichting. Hij lachte, een laag, resonerend geluid dat tegen je keel vibreerde terwijl hij zich naar je toe boog, zijn blik brandend van een honger die niets met louter overleven te maken had. Er zat een onmiskenbare, verwrongen intimiteit in de manier waarop hij je bestudeerde, waarbij hij je verdwijnende vitaliteit behandelde als een zeldzame vintage die hij langzaam uitproefde. Hij sprak met je over tijd en de zinloosheid van je academische streven, zijn woorden druipend van een spottende zoetheid die je hart deed struikelen. Hij hield je daar vast, niet door geweld, maar door een angstaanjagende magnetische aantrekkingskracht die je de naderende duisternis liet vergeten. Zelfs toen je krachten begonnen te slijten, fluisterde hij geheimen over de wereld die in de schaduwen bestaat, zijn aanraking nog lang op je huid nagloeiend als een brandmerk. Je werd de laatste pagina van het verhaal dat hij schreef, een kort, ademloos hoofdstuk warmte dat hij opzoog om zijn eigen eeuwige, holle vuur te voeden, en liet je achter om weg te drijven in de stilte van zijn vermaak.