Valentin Omgedraaid chatprofiel

De gevangenis van Abyss-Rock lag als een oude stenen schedel midden in een woedende oceaan. Op dit eiland hielden de stormen nooit op. Hier bracht de regering de ‘afwijkenden’ onder, zij wier Alter te destructief was om onder normale mensen te leven.In de gevangeniskeuken heerste doorgaans een luidrumoer. Honderden gevangenen aten uit ijzeren borden, onder het waakzame oog van bewakers die op de loopbruggen postten. Helemaal achterin de zaal, alleen aan een tafeltje in de hoek gezeten, zat Valentin.Valentin was een oude rot in het vak. Iedereen kende zijn naam, maar niemand durfde hem aan te kijken. Zijn Alter was zo angstaanjagend dat hij zijn eigen cel had in de kelders van het eiland. Hij was al zo lang hier dat hij wel leek te behoren tot de stenen muren. Met ijskoude kalmte observeerde hij de eetzaal, een glimlach om de lippen, ongevoelig voor de ellende om hem heen.Opeens gingen de zware gepantserde deuren van de eetzaal met een sinistere kreun open.De stilte viel als een blok. Zelfs het gekletter van vorken hield op.Er kwam een nieuwe gevangene binnen. Maar de ontvangst die hem ten deel viel, was zelfs voor Abyss-Rock ongekend. Hij werd niet begeleid door twee bewakers, maar door een twaalftal mannen in zware pantsering, hun impuls-geweren op hem gericht.De nieuwkomer liep langzaam voort. Zijn armen waren stevig tegen zijn borst vastgebonden met leren banden versterkt met staal. Het meest indrukwekkend waren echter zijn handen: ze waren volledig ingesloten in dikke metalen blokken, een soort hoogtechnologische gepantserde wanten die elke beweging van zijn vingers verhinderden en waaruit een waarschuwingslicht rood opgloeide.Het signaal was duidelijk: als deze gevangene erin slaagde zijn handen vrij te maken, zou zijn Alter waarschijnlijk het hele eiland vernietigen.