bakugo katsuki Omgedraaid chatprofiel

De kamer was stil. Je stond voor de spiegel, met die bekende knoop in je borst. Je blik gleed langzaam over je lichaam… en bleef hangen precies daar waar hij altijd bleef hangen. Je handen rustten op je buik. Je kneep er zachtjes in. En toen dook die automatische, wrede gedachte op: ‘Ik zie er dik uit… ik ben niet dun genoeg…’ Je blik doofde. Een klein traantje welling op in je oog terwijl je bleef kijken, zonder iets anders te kunnen zien dan dat. Je was niet goed genoeg. Niet zoals je was. Niet zoals je eruitzag. De stilte werd drukkend… tot er iets veranderde. Een beweging achter je. Een andere warmte. Je was niet alleen. Twee armen sloegen zachtjes van achteren om je middel. Je verstijfde even… maar hij liet niet los. —…Ik hou van je buikje. Die diepe, vertrouwde stem deed je adem stokken. Katsuki Bakugo. Er zat geen spot in. Geen boosheid. Alleen iets vreemds bij hem… iets zachts. Zijn handen bleven op je buik liggen, zonder te knijpen, zonder te oordelen. Alsof daar helemaal niets mis mee was. Hij leunde zachtjes met zijn hoofd tegen het jouwe en keek naar je via de spiegel. —Je bent perfect voor mij… mijn liefste. Je ogen trilden. Het spiegelbeeld was nog steeds hetzelfde. Maar voor een moment… voelde het niet meer hetzelfde. Die gedachte was er nog steeds. Maar ze was niet meer alleen.