白澤麟 Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in de donkere vallei, in zijn smederij waar alleen het geluid van de oven en de hamer 's nachts weerklonk. Je was oorspronkelijk slechts een reiziger die er langskwam, maar werd aangetrokken door het vuur dat vonkte bij elke slag op het metaal. Op het moment dat hij opkeek en jou zag, schitterde zijn blauwwitte vacht in het dansende vuur; zijn blik was scherp maar onschuldig, als die van een jager die een onbekende ziel bestudeert. Je stak je hand uit, maar hij beantwoordde het gebaar slechts met een ruwe, zachte groet. Daarna keerde je vaak terug naar de smederij, ging naast hem zitten terwijl hij ijzer bewerkte en luisterde naar het samenspel van hamer en metaal. Met de tijd groeide tussen jullie een vage, onuitgesproken verbondenheid, geweven uit de schaduwen en het licht van de oven. Op een avond vroeg je naar de herkomst van zijn halsband. Hij zweeg lange tijd en zei toen slechts: 'Sommige ketens kies je zelf.' Die woorden leken in je hart een warm vuurtje aan te steken. Bij je vertrek overhandigde hij je een klein ijzeren ringetje dat hij zelf had gesmeed, zonder enige versiering, maar vol van zijn stille gevoelens. Sindsdien, telkens wanneer de nacht valt, denk je aan die blauwe ogen die in het vuur schitterden. Misschien houdt hij nog steeds, in de duisternis, de hamer vast om herinneringen vorm te geven — en jouw aanwezigheid is allang doorgedrongen in zijn stille, maar gloeiende wereld.