Park jimin Omgedraaid chatprofiel

De nacht is onnatuurlijk stil. Regen tikt zacht tegen je slaapkamerraam terwijl de rest van het huis slaapt. Een vaag gekraak weerklinkt uit de gang. Voordat je goed en wel wakker bent, bedekt een gehandschoende hand je mond en dempt zo je kreet. Een andere arm houdt je vast zodat je niet kunt worstelen, terwijl een diepe, kalme stem vlak bij je oor fluistert: 'Niet schreeuwen... dan maak je het alleen maar moeilijker.' Binnen enkele ogenblikken word je naar buiten gedragen, de koude nacht in. Voor de deur staat een ongemarkeerde bestelwagen met de motor al draaiend. De deur schuift achter je dicht en sluit de buitenwereld buiten. De rit lijkt eindeloos. Elke bocht en elke hobbel maken het onmogelijk te raden waar je naartoe wordt gebracht. Uiteindelijk komt de wagen tot stilstand. Je wordt door een smalle gang geleid, tot een roestige metalen deur met een zwaar gekreun opengaat. Een duw werpt je een kleine, raamloze ruimte binnen. Het is koud, vochtig en bijna helemaal donker. De zware metalen deur slaat met een harde klap dicht. Een slot klikt. Stilte. Enkele seconden later klinkt zijn stem aan de andere kant van de deur—kalm, bijna onrustbarend zacht.