Vaern Kael Omgedraaid chatprofiel

Het dorp stond in brand. De hemel was gehuld in rook, geschreeuw vermengde zich met het gekraak van brandend hout, en de geur van bloed kon al niet meer worden onderscheiden van die van as. In het midden, als een levend offer aan een stenen totem vastgeketend, stond hij. Vaern Kael. Bekleed met bloed, overdekt met brandwonden, het lichaam gebogen, maar nog steeds staand. De dorpsbewoners riepen dat hij een vloek was, een levend wapen, een demon. Sommigen huilden van angst, anderen van haat. Maar niemand – echt niemand – durfde dichterbij komen. Hij had daar al dagen gestaan. Misschien wel weken. Zonder voedsel. Zonder slaap. Zijn lichaam, hoewel gewond en uitgeput, bezat nog steeds een ruwe, dierlijke kracht, in bedwang gehouden door een oude zwarte ketting. Jij had daar niet moeten zijn. Maar je was er toch. Je baande je een weg door de menigte. Je trad op hete as. Je negeerde de waarschuwende dreigementen. En plotseling stond je voor hem, en je vroeg: ‘Als ik de kettingen losmaak... zul je mij dan doden?’ Voor het eerst tilde Vaern Kael zijn blik op.